Astrologija i kvantna mehanika

Da li je astrologija nauka?
Naravno da nije, uzviknuće svi oni, koji sebe smatraju sledbenicima logosa. To je razbibriga dokonih (uglavnom pripadnica ženske populacije), neupućenih, neobrazovanih.
21. vek još uvek čeka svog Prometeja, koji će postati nosilac doba Vodolije.
A u tom iščekivanju u vreme interneta i globalne komunikacije, razne teorije i polemike nalaze svoje mesto na usamljenim ostrvima za okupljanje istomišljenika.
Ostrvima, naravno! Nikakve interakcije tu ne sme biti, jer sledbenici logosa i mitosa su u stalnom ratnom stanju bez ikakve mirovne konferencije na vidiku.
Da se vratimo na astrologiju. Kao što smo već videli, prilikom definisanja pojmova astrologije i astronomije, već u samoj početnoj definiciji dolazi do suštinskog razilaženja.
Nekako, ipak se tu i tamo nametnu neke teorije, koje su isključivo vlasništvo logosa a opet zvuče gotovo isto kao sećanja koje nam donosi mitologija ili tumačenja, koje nam daje astrologija.

Luj de Broj je bio francuski fizičar, dobitnik Nobelove nagrade 1929 godine za otkriće dualne prirode elektrona i talasne prirode materije.
Pošto se ove ne bavimo fizikom, sledi potpuno pojednostavljeno iznošenje nekih esencijalnih stavki iz teorije znamenitog fizičara:

Svakoj čestici koja se kreće brzinom v i ima impuls p, može se pridružiti, talas, koji opisuje njeno kretanje.Taj talas će imati De Broljevu talasnu dužinu.

Kada bi nastavili da razmatramo i proučavamo De Brolja, to bi bilo sasvim u redu, sve u dobrim, utabanim i odobrenim oblastima znanične nauke.

A kada samo drugim rečima kažemo da Jupiter u zenitu ima uticaj na život pojedinca, koje se može definisati kao…., e onda je to kvazi nauka.

Talasna dužina pojedinačnog elektrona, izražena formulom je opšte priznata i prihvaćena stvar a “talasna
dužina” planete je nešto što će sledbenici logosa apriori odbaciti.
Da li možemo da prihvatimo bez problema i da to proglasimo naučnom činjenicom da elektroni imaju međusobnu interakciju preko talasne funkcije?
Zašto je onda sporno, sa aspekta tradicionalne nauke, da mase, neuporedivo veće od jednog elektrona, kao što su nebeska tela imaju svoj uticaj, ne samo na pojedinca, narode nego i na čitave civilizacije i Zemlju kao planetu?

Logos nema logičan odgovor na ovo pitanje sem totalne nezainteresovanosti i gnušanja.

Naslovna ilustracija – Rafael, freska, Vatikan
Tumačenje ovog fantastičnog Rafelovog dela može biti dvojako:
– kao alegorija nastanka svemira
– kao otelotvorenje astronomije, prikazana je konstelacija nebeskih tela za datum, koji se može tačno izračunati – 31 oktobar 1503 godine, kada Julijus II izabran za papu.

Comments are closed.